Miu KIMONO fotograaf

Onze fotograaf is een van de weinige Japanse fotografen die werken bij een kimonoverhuurwinkel.

Als MiuKIMONO-fotograaf is zijn hoofdberoep editorieel ontwerp voor fotomagazines en commerciële publicaties, zoals vrouwen-, auto- en gamemagazines.

In toeristische gebieden zijn veel fotografen te zien, maar wat hem onderscheidt is zijn “startpunt”.

Waar de meeste fotografen hun pad beginnen via camera-apparatuur, begon hij met fotografie via digitale beeldcorrectie (retoucheren) op een computer.

Wat betekent “magazine-level”? Het betekent kleuren nauwkeurig en correct reproduceren.

In magazines kan een verschil tussen de kleur van de gepubliceerde foto en het echte product leiden tot verkeerde informatie.

Uitgevers ontvangen productmonsters rechtstreeks van fabrikanten, dus foto’s moeten het echte productgetrouw weergeven.

Fotograferen vanuit een redacteursvisie betekent bepalen wat getoond wordt, wat weggelaten wordt, en hoeveel ruimte gelaten wordt — om een consistente visuele verhaallijn te creëren.

Een extreem voorbeeld van inconsistentie zou een lachend portret zijn van iemand die een standbeeld aanraakt naast een bord met “Niet aanraken”.

Als editor heb ik sinds het filmtijdperk talloze beeldgegevens verwerkt die door professionele commerciële fotografen zijn geschoten voor uitgevers en reclamebureaus.

De “ogen” die zijn getraind door het zien van een enorme hoeveelheid foto’s hebben gevormd wie ik vandaag ben.

Als editor heb ik de intentie en compositie van projecten aan fotografen doorgegeven.

Ik geloof dat fotografie uit twee processen bestaat: de “pre-shootingfase”, het fotograferen met een camera, en de “post-shootingfase”, het achteraf bewerken van de data.

In de eerste pas ik mijn editoriële gevoel voor structuur toe; in de tweede mijn vaardigheden als ontwerper.

Aan het begin van mijn designcarrière, tijdens mijn redactiejaren, werkte ik met film-SLR-camera’s. Ongeveer twintig jaar geleden, toen ik zelfstandig werd, begon ik met het gebruik van mirrorless camera’s.

Destijds gaf ik het één keer op, omdat ik de cameramechanismen niet volledig begreep.

Nu voelt het echter alsof de evolutie van de camera eindelijk bij me is ingehaald.